Różnice między kucharzami
Dla wielu kucharzy pracujących w dzisiejszych restauracjach przygoda z kulinariami zaczynała się w domu od eksperymentowania na najróżniejszej formie dań. Jeśli ze strony rodziny takie gotowanie spotkało się z uznaniem, młody człowiek przeważnie postanawiał kontynuować swoje dotychczasowe hobby pod okiem ekspertów w licznych szkołach. Ale szkoły gastronomiczne dające niskie wykształcenie przeważnie nie cieszyły się na tyle dużym prestiżem, aby zapewnić swoim wychowanką prawdziwą pracę.
W istocie więc większość uczniów szkół gastronomicznych chociaż miała otwarte drogi do kuchni, to przeważnie w sieciowych restauracjach lub zwykłych prywatnych restauracjach miejskich, gdzie codziennie jakaś grupa odbiorców wpada coś szybko i dość tanio przekąsić. W miejscach tych jednak menu nie podlega nigdy dyskusji z właścicielami i musi być wykonywane zgodnie z narzuconymi procedurami. W takiej sytuacji kucharz z ambicjami całkiem naturalnie zaczyna czuć się bardziej jak pracownik fabryki niż posiadający własną inwencję kulinarną mistrz smaków.

Dowodem na to może być specjalnie utworzona sałatka z dodatkiem rukoli, a także, jako składniku podstawowym truskawek. Oczywiście to nie wszystko, ponieważ dodać można także inne składniki oraz podstawę, czyli sos winegret. Kolejnym atrybutem wykorzystania owoców staje się przede wszystkim propozycja dopasowania do sałatek owocu, jakim jest ananas. Jest to doskonały składnik, który nadaje słodyczy, a swym smakiem podkreśla charakter. Jest to bardziej składnik potraw hawajskich, aczkolwiek doskonale sprawdza się również z dodatkiem mięs. Można ananasem elegancko przyozdobić kotlety schabowe, które są dodatkowo uwydatnione o plaster lekko roztopionego sera. Takie połączenie smaków staje się bardzo oryginalne i wyrafinowane. Pasuje doskonale na niedzielne obiady jak i specjalne kolacje, które mają na celu prezencję. Spośród dań głównych wzbogaconych o owoce można wyróżnić także zupę kokosową, chłodnik ananasowy, czy też różnego typu surówki.
Co te potrawy mają w sobie, że Europejczycy i ludzie świata tak upodobali sobie to w Polsce? Nasze dania mają specyficzny smak i są robione w prostych produktów. Każde posiada unikalną paletę smaków. Przykładowo kuchnia włoska bazuje na makaronach – Włosi mają dość tego samego, jedynego składnika obecnego w każdym daniu. Nasza ojczysta kuchnia oferuje dania bazujące na różnych reagentach, które to stanowią unikalność wśród wszystkich potraw. Dla nas – tradycyjny bigos lub barszcz z grzybów to dania, które u niektórych wywołują odruch wymiotny. Jestem pewien, że w chwili otworzenia restauracji za granicą i wprowadzeniu tam polskich smacznych potraw – interes ruszyłby jak z procy. Skąd ta pewność? Kuchnia ojczysta jest dla obcokrajowców czymś nieznanym i unikalnym, z samej ciekawości klienci przychodziliby próbować, co byłoby równoznaczne z szybkimi powrotami na tradycyjny polski obiad.
Czasami trzeba wykorzystać w związku z tym odpowiednie przyprawy. Takie sosy jak czosnkowy, śmietankowy, serowy, ale być może słodko-kwaśny czy sos salsa to doskonałe połączenie wielu składników. Sos czosnkowy doskonale nadaje się do potraw mięsnych, chociaż swym nieco delikatnym, a jednocześnie tak wyrafinowanym, wyrazistym smakiem doskonale charakteryzuje także dania zapiekane. Na pewno delikatny sos koperkowy idealnie nadaje się do pulpetów względem letnich potraw. Takie mięso mielone z sosem wraz z ziemniakami to odpowiednia propozycja dla wszystkich tych, którzy cenią smak, aromat i nasycenie. Sosy niezbędne do surówek i sałatek wszelkiego rodzaju to generalnie sos winegret lub też śmietankowy. Pod tym względem także czosnkowy sos ma swoje zastosowanie. Wspaniale komponuje się ze smakiem świeżych warzyw. Propozycje doskonałych potraw uwzględniają sosy. Także słodkie sosy owocowe mogą stanowić ciekawa propozycję dla potraw. Spośród typowych Moza wyróżnić także sos miętowy, który pozostaje idealny dla baraniny.
Pieprz czarny ma palący smak, pieprz biały jest łagodniejszy smakowo. Zawiera białko, tłuszcz, błonnik, wapń, żelazo i magnez. Wykorzystujemy go w przyprawianiu takich potraw jak: pieczenie, marynaty, sosy, sałatki, zupy, galarety rybne, potraw z jaj i z żółtego i białego sera. Pieprz pomaga w trawieniu, działa też moczopędnie. Niewskazany dla osób cierpiących na choroby układu pokarmowego. Pomaga także w walce z artretyzmem i zmniejsza prawdopodobieństwo zachorowania na cukrzycę. Może być używany w dwóch formach: mielony (stosowany pod koniec gotowania potraw) i ziarnisty (stosowany na początku gotowania potraw). Jest również składnikiem przyprawy curry.